Nieuwsflash
Een week nadat ze haar Me and My producer afsloot, stond Natalia alweer klaar om erin te vliegen. Dit keer was het tijd voor het grote werk, iets waar ze samen met haar fans al meer dan een jaar naar uitkeek: haar reeks Sportpaleisconcerten.
Toen het management begin 2005 bekendmaakte dat Natalia samen met The Pointer Sisters zou concerteren, hoopte ze op toch minstens één concert uitverkocht, en elk concert dat erbij kwam was mooi meegenomen.
Algauw bleek dat het niet bij één concert zou blijven, want de ticketverkoop vlotte enorm goed.
Toen Natalia begin juli te gast was in de Q-studio’s verwees ze met een knipoog naar Marco Borsato die 13 keer het Sportpaleis platgespeeld had. “Komaan manne, nog tien keer!!”
In de loop van de maanden kregen we meerdere malen het nieuws te horen dat er nog een concert aan de lijst toegevoegd was.
Op 20 oktober verscheen in Het Laatste Nieuws het volgende:
Met de slogan Sisters Are Doing It For Themselves zet het Antwerpse Sportpaleis vanaf 6 januari het nieuwe jaar swingend in met de concertreeks Natalia Meets The Pointer Sisters. Door de grote vraag naar tickets voegt producent PSE-Belgium alweer een extra show toe, dit keer op zondagavond 15 januari om 19 uur. Dat brengt het totale aantal shows op zes.
Natalia, het schuchtere meisje uit Idool 2003 dat uitgroeide tot een superster, stond in mei 2004 voor het eerst met The Pointer Sisters op het podium tijdens My First Night, de speciale Night of the Proms voor het jongere publiek. Sinds die ontmoeting lijkt het tussen de Oevelse zangeres en haar Amerikaanse collega's te klikken.
En toen was het ineens januari…
De repetities met de band startten op 2 januari en een dag later kwamen de drie souldiva’s Natalia vergezellen.
En vier intense repetitiedagen later brak het grote moment aan…
Zes januari omstreeks 20 uur vulde het sportpaleis zich voor de eerste maal met dolenthousiaste fans, die allen van plan waren zich volledig te geven tijdens deze drie uur durende show.
Een half uur later begonnen de muzikanten met een prachtige intro en niet veel later verscheen op de videowall een silhouet…
Op de tonen van Ridin’ by kwam Natalia het podium op. Ze deed het met een zelfverzekerdheid waar veel mensen van opkeken.
Aan het gejoel was duidelijk te merken dat ook het publiek er helemaal klaar voor was.
Met Ridin’ By zette Natalia haar eerste solo-deel in, van The Pointer Sisters bleek nog geen spoor te bekennen. Met kleppers als “Fragile not Broken”,”This Time” en “Back for more” werd het Sportpaleis omgetoverd tot één dansende massa.
"Shelter” ,voorafgegaan door een pakkende bindtekst, was het eerste kippenvelmoment van de avond. “Dames en heren… Het vorige jaar heeft moeder Natuur nogal gek tekeer gegaan, en ik ben heel blij dat wij ervan gespaard zijn gebleven. Ik zou toch heel graag blijven stil staan bij alle mensen die geen dak boven hun hoofd hebben. Daarom het volgende nummer.”
Hierna was het weer tijd om te feesten en zette een vrolijke Natalia haar Elvis-Medley in.
Met “Happiness” brak het grote moment aan. Vanuit de coulissen werd dit nummer ingezet en niet veel later kondigde Natalia haar grote soulzussen aan.
Het nummer werd gezamenlijk afgerond en Natalia verdween in haar loge.
The Pointer Sisters hadden nu vrij spel en zongen vier van hun eigen kleppers. Na “Dare Me” was het toch wel tijd om nog eens iets samen te zingen en Natalia werd er terug bijgehaald.
Samen zongen ze “Jump” en met “I’ve only begun to fight” werd de pauze ingeluid.
Na deze vijfentwintig minuten durende break, was het terug de beurt aan de zussen voor een tweetal nummers apart (Fire en Chain of fools). Tijdens “Fire” was het weer tijd voor een visueel hoogstandje, het verrassingseffect van de vier vuurvlammen die uit elke hoek van de zaal tevoorschijn kwamen.
Daarna werd het drietal weer omgevormd tot het gelegenheidsviertal en kwam Natalia hen terug vergezellen met Neutron Dance. Samen brachten ze nog de schitterende ballad “Slow Hand” en hierna was het terug de beurt aan Natalia om haar ding te doen. Dit deed ze met “ Got a Little”(Alicia Keys) en het rapnummer “Whatta Man” (En Vogue/Salt&Peppa) . “Laat maar eens zien wat jullie in huis hebben vanavond!”.
Hierna was het ongetwijfeld hét kippenvelmoment van de avond. “I want you back” is uiteraard gekend bij iedereen en dat heeft Natalia ook gemerkt. Groot of klein, dik of dun, jong of oud, iédereen zong met haar mee, van de eerste noot tot de laatste. Het was genieten, voor iedereen…
Enfin ja, dat stilzitten niet Natalia’s beste vriend is, weet iedereen, en op dat moment zal het sportpaleis dat ook wel geweten hebben want ze speelde nog eens die Michael Jackson Medley, en ook nu deed hij het weer! Hierna was het voor haar alleen misschien wel welletjes geweest en riep ze haar soulzussen-voor-even terug op het podium. “I just want some back-up”. En die kreeg ze tijdens “Risin”, niet alleen van The Pointer Sisters, maar ook van haar publiek.
Na een goed nummertje jumpen was het nog niet genoeg, dus brachten ze samen “Think”. Dat het dak er bijna af ging moet niet gezegd zijn zeker?
Eindigen deden ze met “I’m so exited” en hun “Sisters are doing it for themselves”. Hiermee had het publiek nog niet genoeg en ze riepen haar terug het podium op voor een extra nummertje. Weeral een kippenvelmoment, een nummer dat de mensen die de “Me and my producer”-show gezien hadden wel bekend in de oren klonk, “You were always on my mind”. En omdat je het publiek vrolijk het kot uit moet sturen sloten ze af in stijl met “It’s raining men”. Leuk detail was dat het op dat moment echt mannen regende in het sportpaleis, dit allemaal dankzij die gigantische video-wall en de kunsten van de moderne technologie.
Hierna was het welletjes geweest, en iedereen keerde met een glimlach op het gezicht huiswaarts.
Naarmate de shows vorderden, bleek het publiek het wel te smaken, en goede mond aan mond reclame doet veel. Bijgevolg werden er altijd maar shows toegevoegd, en uiteindelijk tikten ze af op 10 shows op 12 dagen. Dan kwam ze toch wel een béétje in de buurt van Marco Borsato…
Natalia zorgde niet alleen met haar “meets” voor een uniek concept, een andere première was die van de live-cd’s. Elke concertganger kon diezelfde avond een cd van het concert dat hij/zij bijgewoond had meenemen. Een verzamelstuk, een persoonlijke live-cd. Leuk was dat elk concert dus een eigen cd had, alweer dankzij de technologische vooruitgangen.
